Selfcare, de uitdagingen van privacy en de sociale dwang tot zelfvervolmaking

We zijn er van overtuigd dat we met Selfcare van toegevoegde waarde zijn voor de gezondheid van mensen. Tegelijkertijd vragen we ons af: hoe kunnen we voorkomen dat we hiermee bijdragen aan wat NRC columnist Arjan van Veelen noemt: ‘Het begint als hebbeding en eindigt als regime. Polsbandje wordt enkelbandje.’ (of lees hier. Brier Dudley schreef in deze blog een vergelijkbaar verhaal) Anders geformuleerd: hoe kunnen we er voor zorgen dat Selfcare voor mensen een aanwinst is en geen beknelling gaat worden? Beknelling doordat wat nu nog ‘kan’ ooit zal ‘moeten’ doordat werkgevers, zorginstellingen of verzekeraars het gebruik er van gaan afdwingen. Maar ook de sociale beknelling dat je wel mee moet doen om het ideaalbeeld van de nooit-meer-zieke mens te bereiken (zoals in de roman Corpus Delicti van Juli Zeh beschreven wordt).

Ons eerste en belangrijkste antwoord is: doordat de data van de klant is en blijft. Ons tweede antwoord is: we weten het nog niet. Niemand weet waar deze nieuwe mogelijkheden ons gaan brengen. Rinie van Est e.a. van het Rathenau Instituut schreef daar in het kader van Intieme Technologie al over: ‘laten we vooral wilde cyborgs zijn’. Wat hij daarmee bedoelt, is: laten we nieuwe technologie niet kritiekloos omarmen maar ook niet met hetzelfde gemak van ons af werpen. We moeten er mee leren omgaan. Wij hebben daar bij Selfcare een duidelijke keuze in gemaakt en we realiseren ons tegelijkertijd dat we nog veel te leren hebben. Dat willen we graag doen, met onze partners en bovenal met onze klanten.

 

Comments ( 0 )